شديدى شده بودند ، پس همانطور كه رفته بود دست خالى بازگشت ، امّا وقتى كه به منزلش نزديك شد از مركبش پياده شد و خورجين آن را پر از شن كرد تا شايد به اين وسيله خاطر ساره آسوده شود و وقتى كه به منزل برگشت خورجين را به زمين نهاد و به الاغش علوفه داد ، ساره آمد و خورجين را باز كرد و آن را پر از آرد ديد و از آن آرد نان مطبوعى پخت و به ابراهيم گفت : نماز نافله را تمام كن و بيا غذا بخور ، وقتى ابراهيم نان را ديد از ساره پرسيد : اين نان را از كجا آوردى ؟ ساره گفت : از آردى كه در خورجين بود ، آن وقت ابراهيم سرش را به سمت آسمان بلند كرد و گفت : شهادت مىدهم كه تو بهترين دوست و خليل هستى . همچنين از امام صادق ( ع ) نقل شده : به تحقيق در روى زمين هيچ كس جز ابراهيم خداى واحد را عبادت نمىكرد و اگر غير او شخصى موحّد وجود داشت خداى تعالى در اين آيه او را به ابراهيم اضافه مىنمود ، ( همانا ابراهيم امّتى مطيع خدا و بر دين حنيف بود و از مشركان نبود [ 1 ] ) و او بر اين تنهايى به خواست خدا صبر كرد و پس از سالها خداى تبارك و تعالى پاداش صبر او را با اعطاى اسحاق و اسماعيل اعطا كرد و او به آنها مأنوس شد و در آن هنگام سه نفر شدند . امام صادق ( ع ) مىفرمايند : خداى تبارك و تعالى ابراهيم ( ع ) را قبل از نبى نمودن عبد و بندهء خود نمود و قبل از اينكه او را رسول خود كند نبى قرار داد ، و قبل از اينكه او را خليل گرداند رسول خود نمود و قبل از اينكه او را امام قرار دهد ، وى را خليل نمود ، پس وقتى كه همه اين امور در او جمع شد به او فرمود : ( من تو را امام مردم قرار مىدهم [ 2 ] ) و از شدّت عظمت مقام امامت بود كه ابراهيم آن مقام را براى ذرّيه خود درخواست نمود ، ليكن خداوند فرمود : ( عهد من به ستمكاران نمىرسد [ 3 ] ) آنگاه امام صادق ( ع ) فرمود : هرگز فرد سفيه و نادان امام متّقين نخواهد گشت و از آن حضرت نقل شده كه فرمود : اوّلين كسى كه نعلين پوشيد حضرت ابراهيم ( ع ) بود . از امام باقر ( ع ) نقل شده : مردم قبل از زمان ابراهيم ( ع ) بطور ناگهانى مىمردند و از

--> [ 1 ] سوره نحل ، آيه 120 . [ 2 ] سوره بقره ، آيه 124 . [ 3 ] سوره بقره ، آيه 124 .